• Λεωφόρος
Από το 1908 το τριφύλλι περιπλανιόταν στις βορειοανατολικές παρυφές του Δήμου της Αθήνας. Το 1922 έγινε η μεγάλη, η ιστορική κίνηση. Ο Καλαφάτης βρήκε αυτό που ζητούσε: έναν εντελώς ελεύθερο χώρο, ένα χωράφι στο τέρμα της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.Το μέρος αυτό ήταν ιδανικό για την ομάδα του. Αν και πολύ κοντά στο κέντρο της Αθήνας, βρισκόταν σε μια έρημη και απομονωμένη περιοχή, όπου δεν ενοχλούσε κανέναν. Αμέσως, παίκτες και παράγοντες ρίχτηκαν με τα μούτρα στην προσωπική εργασία για να διαμορφώσουν το χώρο και να τον μετατρέψουν σε αξιοπρεπές γήπεδο. Όμως υπήρχαν πολλά εμπόδια. Και το μεγαλύτερο ήταν οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, οι οποίοι είχαν εξασφαλίσει έναν χώρο δίπλα ακριβώς στην Περιβόλα για να εγκατασταθούν εκεί και να προσπαθήσουν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. Πολύ φυσικά, αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν να αποκτήσουν όσο το δυνατών περισσότερη γη για λογαριασμό τους και, εξ ίσου φυσικά, ο Παναθηναϊκός δεν ήθελε να χάσει το χώρο στον οποίο στήριζε τις ελπίδες και τα όνειρά του. Οι πρόσφυγες έμπαιναν τη νύχτα στο γήπεδο, καταπατούσαν το χώρο και έστηναν παραπήγματα θέλοντας να δημιουργήσουν τετελεσμένα γεγονότα. Την άλλη ημέρα όμως οι πράσινοι ποδοσφαιριστές έτρεχαν και τα γκρέμιζαν μετά από ομηρικές μάχες που κατέληγαν σε ξυλοδαρμούς και τραυματισμούς. Ώσπου τελικά κέρδισαν τον «πόλεμο». Μετά την εξασφάλιση του χώρου από τις... προσφυγικές επιθέσεις, ο αεικίνητος Καλαφάτης προσπαθούσε να αποκτήσει την κυριότητα του γηπέδου. Έκανε λοιπόν ορισμένες κρούσεις στο Δήμο Αθηναίων, αλλά συνάντησε την απόλυτη άρνηση του τότε δημάρχου και πρώην προέδρου του Παναθηναϊκού, Γ. Τσόχα, ο οποίος ήταν πολύ χολωμένος επειδή δεν είχε επανεκλεγεί πρόεδρος του ιστορικού συλλόγου. Το πράγμα φαινόταν να οδηγείται σε αδιέξοδο, ώσπου ο δαιμόνιος Καλαφάτης είχε μια έξυπνη ιδέα: στράφηκε στον πρίγκιπα Νικόλαο, γιο του βασιλιά Γεωργίου Α', ο οποίος συνδεόταν φιλικά με τον πρόεδρο του συλλόγου, τον Γ. Χατζόπουλο. Μετά από κατάλληλες ενέργειες, το Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων παραχώρησε - τον Αύγουστο του 1922 - τον χώρο της Περιβόλας στον Παναθηναϊκό. Τελικά, η Περιβόλα (ας θυμόμαστε πάντα, ένα χωράφι και όχι έτοιμο γήπεδο) παραχωρήθηκε οριστικά στον Παναθηναϊκό με το Ψήφισμα αριθ. 165 Α/21.7.1924 της 4ης Συντακτικής Συνελεύσεως των Ελλήνων, το οποίο επικυρώθηκε λίγο αργότερα με απόφαση της Νομαρχιακής Επιτροπής. Ένα τρίτο θετικό στοιχείο για την κυριότητα του χώρου από το Τριφύλλι είναι ο νόμος περί Χρησικτησίας που ψηφίστηκε στο 1946 από τη Βουλή των Ελλήνων. Βάσει αυτού, η Περιβόλα πέρασε στην κατοχή του Παναθηναϊκού το 1966, οπότε συμπληρώθηκε η απαιτούμενη υπό του νόμου εικοσαετία χρήσης του χώρου  Ύστερα τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Έγιναν με κάθε επισημότητα τα εγκαίνια του γηπέδου το 1924. Κατασκευάστηκε ξύλινη εξέδρα το 1928 και εξέδρα επισήμων το1932. Το 1938 ηλεκτροφωτίστηκε το γήπεδο κάτι πρωτοποριακό για την εποχή. Τα δύο πέταλα κατασκευάστηκαν από το 1951 μέχρι το 1955 με πρώτο εκείνο της ΘΥΡΑΣ 13.   Σε αυτό το σημείο θα κάνουμε μια αναφορά στο κλειστό γήπεδο κάτω από τις θύρες 6-7. Συγχρόνως με την κατασκευή του πετάλου του ποδοσφαιρικού γηπέδου (1951-1955) χτίστηκε και το πρώτο, τότε, κλειστό γυμναστήριο στην Ελλάδα, όπου φιλοξένησε τις ομάδες μπάσκετ, βόλεϊ και όχι μόνο, του Παναθηναϊκού. Το 1962 μετά από μια προπόνηση της ομάδας μπάσκετ, κάποιοι παίκτες μαζί με τον κύριο Γ. Στεφάνου αποφασίζουν να πάνε σινεμά και να δουν την περιπέτεια «The Indian Tomb» που παιζόταν εκείνη την εποχή. Την επόμενη μέρα ο κύριος Στεφάνου κατεβαίνοντας τα σκαλάκια και βλέποντας το κλειστό εσωτερικά, θυμήθηκε τον ελληνικό τίτλο της ταινίας και τον συνδύασε με το γήπεδο. Μία αναφορά έφτανε για να βαφτιστεί το κλειστό σε «Τάφος του Ινδού». Μια ονομασία που κρατάει ακόμα.  Συνεχίζοντας την αναφορά μας στο γήπεδο του ποδοσφαίρου να αναφέρουμε ότι πρώτος ο Παναθηναϊκός τοποθέτησε γκαζόν στον αγωνιστικό χώρο το 1957. Είχαμε μετονομασία του γηπέδου σε «Απόστολος Νικολαϊδης» το 1983 όπου ένα χρόνο μετά ήρθε η εγκατάλειψη και μετακόμιση στο ΟΑΚΑ.  Μέχρι το 2000 αφού μετά την ανακατασκευή του γηπέδου επιστρέψαμε στο θρυλικό κλουβί.   Με τη λήξη τη σεζόν 2004-2005 όλα φάνηκε να τελειώνουν. Η Λεωφόρος κρίνεται ακατάλληλη για τα παιχνίδια του Τσάμπιονς Λίγκ και κλείνει τις πόρτες της - νομίζαμε για πάντα - για να πάμε ξανά στο ΟΑΚΑ και να περιμένουμε την κατασκευή του νέου γηπέδου (που θα ξεριζώσει τον Παναθηναϊκό από τον ιστορικό του χώρο). Στα μέσα της σεζόν 2006-2007 η ΠΑΕ Παναθηναϊκός - προς έκπληξη όλων - ανακοινώνει την επιστροφή της ομάδας στο «Απόστολος Νικολαϊδης» για να πιέσει, όπως ισχυρίστηκε, για την κατασκευή του νέου γηπέδου και για να έχει πιο ισχυρή έδρα από το ΟΑΚΑ. Ένα σωρό όμως κινήσεις της απέδειξαν ότι μόνο γι' αυτούς τους λόγους δεν γύρισε. Μέσα στα χρόνια, το γήπεδο αυτό γνώρισε πολλές δόξες και επιτυχίες από την πορεία του Παναθηναϊκού σε Ελλάδα και Ευρώπη. Αναμφίβολα η μεγαλύτερη στιγμή γι' αυτό το γήπεδο ήταν η νίκη επί του Ερυθρού Αστέρα με 3-0 που συνδυάστηκε με πρόκριση στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ. Από την άλλη μεριά βίωσε και πολύ άσχημα γεγονότα το χειρότερο, μάλλον, το 1964 όταν σ' έναν αγώνα μεταξύ Παναθηναϊκού - ΟΣΦΠ οι φίλαθλοι των δύο ομάδων, θεωρώντας ότι το παιχνίδι ήταν στημένο, εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο και κατέστρεψαν ό,τι βρήκαν μπροστά τους προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές στο γήπεδο.   Το μόνο σίγουρο είναι πως ότι κι αν γίνει αυτό το γήπεδο δε θέλει κανείς να γκρεμιστεί. Και δεν πρέπει. Ανεξαρτήτως συνθηκών, πολλοί από μας βρίσκουν καταφύγιο κοντά της. Με ένα πέρασμα. Με μια ματιά. Μέσα, Ή ΕΞΩ. |
 |
• Βιβλίο
 |
